Debiutowałam na scenie artystycznej wystawą "Stygmat płci pięknej" w Galerii Manhattan w Łodzi w 1998 roku. Na wernisażu obok prac plastycznych ustawione były modelki w ubiorach, które zaliczam to mody "trudnej".  Z relacji  modelek wynikało, że widzowie wykazywali ambiwalentne uczucia. Z radością reagowali na ludyczne w charakterze działanie, z obawą odsuwali się od żywych rzeźb przeczuwając możliwość dalszej, niespodziewanej akcji, do której mogliby zostać wciągnięci.

Sześć gorsetów uszytych z tkaniny, usztywnionych drutami stoi na podeście jak modelki, połączone są taśmami niczym zaprzęg koni. Praca stanowi odwołanie się do miejsca kobiety w porządku symbolicznym. Kobieta w tej strukturze jest przedmiotem do oglądania, taksowanym na podstawie wyglądu niczym rasowe zwierzę. Lejce zaprzęgu pozostają wolne w oczekiwaniu na domniemanego woźnicę/widza/jurora.                    

W tej pracy wykorzystałam zdjęcia kobiet z reklam kosmetyków. Okleiłam nimi papierowe, trójwymiarowe głowy. Próby dostosowania zdjęcia do formy przestrzennej spowodowały rozdarcia i zniekształcenia wizerunków fotograficznych. Z obiektów tych powstała instalacja, w której papierowe głowy ustawiane są na egzemplarzach pism otwartych na stronie, z którego pochodzi wykorzystane zdjęcie. Dzięki temu następuje konfrontacja doskonałej twarzy z prasy kobiecej z dziwnym trójwymiarowym sobowtórem.

Blisko trzymetrowa, czerwona suknia z krynoliną, usztywniona stalowym stelażem niczym bogini dominuje nad przestrzenią wystawienniczą.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Zakupione bądź znalezione buty damskie połączone z  różnymi akcesoria (np. włosy, kości, futro, pazury) pozwoliły mi stworzyć wizualne metafory na temat śmierci, życia duchowego, erotyki.

Wartość użytkowa przedmiotu to zaledwie jedna z wielu warstw rzeczywistości.